Onwerkelijk. Dat is het woord dat blijft hangen bij het nieuws dat Guus er niet meer is. Zijn plotselinge overlijden laat een leegte achter die moeilijk in woorden te vatten is. Niet alleen vanwege alles wat hij deed, maar vooral vanwege wie hij was voor de club en voor de mensen om hem heen. In de onderstaande persoonlijke bijdragen komt dat misschien nog wel het meest tot uiting.

“ Het voelt nog steeds onwerkelijk: TCH zonder Guus. Guus was echt Guus. Altijd bereid om te helpen en hij wilde dat iedereen zich welkom voelde. Hij zorgde voor verbinding op de club; volgens mij is er geen lid dat hem niet kende. Hij nam zijn taken serieus en deed alles met volle overgave.

Natuurlijk was hij soms ook “iets te veel Guus”: dan liep hij zuchtend weg als het hem even te veel werd. Maar nooit voor lang, want hij kwam altijd terug – vaak met iets lekkers – als zijn manier om te zeggen dat we gewoon weer door moesten met de leuke dingen. En dan lagen de volgende plannen alweer op tafel.

Ik leerde Guus kennen in 2007, toen ik lid werd en bij hem in de lesgroep zat. We hadden les van Martin en het was een gezellige groep waarin we veel leerden en vooral veel lachten. Voor Guus was een uur les trouwens echt lang zat; nog een uurtje vrij spelen zag hij niet zitten.

Later vertelde hij trots over zijn relatie met So, die ook ging tennissen. Hij kon daar echt van genieten, al zei hij ook al snel lachend dat So nu al beter was dan hij ooit zou worden. Dat typeerde Guus: eerlijk, met humor en altijd zichzelf.”

“Ik kende Guus als een ontzettend betrokken vrijwilliger voor de club. altijd bereikbaar en om mee te helpen. De organisatie van de Winteronderlinge was bij hem in heel goede handen. Als commissie gaan we hem missen. Niet alleen vanwege het vele werk dat hij deed voor de Winteronderlinge, maar ook als mens.”

“ Guus was voor ons de man die mensen met elkaar verbond en de club bij elkaar hield. Hij liet je altijd welkom voelen en toonde oprechte interesse, of je hem nu op de club tegenkwam of ergens daarbuiten. Zelfs mijn puberzonen kenden hem en maakten een praatje met hem. Zijn betrokkenheid was groot: hij organiseerde initiatieven zoals de Meet-up en maakte deelname aan activiteiten laagdrempelig, bijvoorbeeld met duidelijke uitnodigingen voor de Winteronderlinge. Voor Guus was niets te veel. Complimenten wuifde hij weg, want het was ‘geen werk’. Maar als je erop terugkijkt, gaf hij zoveel meer dan hij ooit terugvroeg.”

“Door jou voelde de club voor mij meteen als een plek waar ik mocht zijn. Je vroeg altijd hoe het met me ging en luisterde echt, met aandacht en zonder haast. Dat gaf vertrouwen en maakte dat ik me welkom voelde. Ik weet nog goed hoe spannend ik de winteronderlinge vond. Tennis was niet mijn sterkste kant, en ik twijfelde of ik wel mee moest doen. Maar jij zag dat anders en gaf me als invaller een kans, gewoon op mijn manier. Dat gaf me vertrouwen, en voor ik het wist stond ik een jaar later in een eigen team dat jij had samengebracht. Dat typeerde jou: je bracht mensen samen nog voordat ze zelf zagen dat het kon, en je zat altijd vol ideeën om de club mooier en gezelliger te maken. Even overleggen en dezelfde dag lag er vaak al een eerste plan. Je had altijd een luisterend oor, zorgde voor gezelligheid en boven alles gaf je iedereen dat warme gevoel van We!kom zijn.”

“ Guus was een echte aanwinst voor TCH. Van de barcommissie tot de laatste jaren in diverse commissies: hij was overal betrokken. Hij was vaak het eerste aanspreekpunt voor (potentiële) nieuwe leden, blies de Winteronderlinge nieuw leven in en hielp mee met de communicatie.

Ik heb veel met hem overlegd en we waren het niet altijd eens, maar door wederzijds respect kwamen we altijd tot goede oplossingen. Hij dacht mee, zette zich in en wilde de club echt verder helpen. Dat hij eigenlijk nog niet klaar was met al zijn plannen maakt het gemis alleen maar groter. We gaan zijn inzet en aanwezigheid enorm missen.”

“Guus was voor TCH veel meer dan een vrijwilliger: hij was iemand die de club echt bij elkaar hield. Altijd bezig om ervoor te zorgen dat iedereen zich welkom voelde, nooit te beroerd om te helpen en met een oprechte betrokkenheid bij alles wat er gebeurde op de club. Voor hem moest TCH vooral een plek zijn waar iedereen kon binnenlopen en zich thuis voelde, en dat is iets wat hij ook echt heeft waargemaakt.

In al die jaren bleef Guus een vaste, vertrouwde aanwezigheid binnen de club. Hij wist precies wat er speelde, kwam “toevallig” langs bij toernooien en activiteiten, en liet dat zelden voorbijgaan zonder even te blijven hangen of een hapje mee te pakken. Voor Guus telde eigenlijk 1 ding: iedereen is welkom bj TCH. Daarom zijn de winteronderlinge en TOSS-avonden een succes. Laagdrempelig en voor iedereen.

Zelf tenniste hij al jaren nauwelijks meer, maar dat maakte hem niet minder betrokken — integendeel. Hij bleef zich met dezelfde energie inzetten voor de club, omdat hij het belangrijk vond dat het gewoon goed en gezellig bleef.

Het laatste jaar was hij wat vaker aan het kwakkelen, maar hij bleef hoop houden dat het weer beter zou gaan. Dat maakt zijn overlijden zo moeilijk te bevatten: hij was er gewoon nog, tot het ineens niet meer zo was.”